Μια πρωινή βόλτα στο κέντρο της Αθήνας

• April 21, 2012 • Comments (0)

Με αφορμή κάποιες υποχρεώσεις μου βρέθηκα μετά από πολύ καιρό στο κέντρο της Αθήνας. Μιας πόλης με μεγάλη ιστορία, πολλά αξιοθέατα, πολλές ομορφιές, φιλόξενους ανθρώπους και διεθνή πλέον φήμη.

Ξεκίνησα νωρίς το πρωί από τη Γλυφάδα με το αυτοκίνητό μου και πήρα το μετρό από τον Άγιο Δημήτριο. Σε λιγότερο από μισή ώρα έφτασα στην πλατεία Συντάγματος, έξω από τη Βουλή. Βγαίνοντας από το σταθμό, έριξα μια ματιά γύρω μου και αμέσως διαπίστωσα μια εικόνα που δεν ταιριάζει σε μια πόλη με τέτοιο πολιτισμό. Στα αριστερά μου μέσα στο γκαζόν βρίσκονταν ξαπλωμένοι κάποιοι άστεγοι, ενώ κάποιοι άλλοι στεκόντουσαν με τεντωμένο χέρι στην έξοδο ζητιανεύοντας λίγα σεντς. Στα δεξιά μου καθόντουσαν στα σκαλιά κάποιοι ” Αγανακτισμένοι ” οι οποίοι με τα πανώ στο χέρι περίμεναν να ξεκινήσει η πορεία… Ήταν και απεργία εκείνη την ημέρα. Περπάτησα λίγο και άκουσα ένα ζευγάρι να συζητάει για την αυτοκτονία ενός ηλικιωμένου ο οποίος δεν άντεξε την πίεση των οικονομικών του προβλημάτων. Στο τέλος της πλατείας δεξιά και αριστερά έγχρωμοι διαφόρων εθνικοτήτων πουλούσαν την πραμάτεια τους. Πέρασα απέναντι στην Ερμού όπου στην αρχή της στεκόντουσαν, απαθείς θα έλεγα, αρκετοί αστυνομικοί. Χάζευα άνδρες και γυναίκες να βαδίζουν γρήγορα για να προλάβουν τις δουλειές τους, ίσως σε κάποια δημόσια υπηρεσία, με αμφίβολο αποτέλεσμα. Παιδιά, νέοι, ηλικιωμένοι, όλοι με μια μελαγχολία στο βλέμμα τους. Παρατήρησα ότι πολλά από τα μαγαζιά είχαν κλείσει.

Τελειώνοντας τις υποχρεώσεις μου σκέφτηκα να περπατήσω μέχρι την Πατησίων, να δω ξανά το κτήριο του Πολυτεχνείου και να θυμηθώ τα φοιτητικά μου χρόνια… Βρέθηκα λοιπόν να κατηφορίζω τη Σταδίου όταν ξαφνικά σταμάτησα μπροστά σε ένα θέαμα που με έκανε να δακρύσω. Ένα από τα πιο όμορφα νεοκλασσικά κτήρια της Αθήνας, έργο του αρχιτέκτονα Τσίλλερ ήταν κατεστραμένο σπό τη φωτιά που προκλήθηκε κατά τη διάρκεια επεισοδίων λίγο καιρό πριν. Το ίδιο και τα διπλανά κτήρια και τα παραδιπλανά, μέχρι την πλατεία Κλαυθμώνος, όπου και εκεί επικρατεί η ίδια κατάσταση. Μελαγχόλησα κι εγώ και με αυτές τις σκέψεις έφτασα μέχρι την πλατεία Ομονοίας. Προσπάθησα να βρω έναν Έλληνα για να ρωτήσω την ώρα… αλλά μάταια. Ένοιωσα ότι δεν ήμουν στην Αθήνα, ούτε καν στην Ευρώπη και φοβήθηκα… Κρατούσα την τσάντα μου σφιχτά και σκέφτηκα να πάρω ξανά το μετρό και να επιστρέψω αλλά η θέλησή μου να βρεθώ και πάλι στην αυλή του Πολυτεχνείου με έκανε να κατηφορίσω την Πατησίων.

Η Πατησίων, ένας από τους κεντρικότερους δρόμους, με πολλά καταστήματα και πολύ κόσμο τώρα ήταν πολύ διαφορετική. Πολλά από τα καταστήματα είχαν κλείσει και παντού υπήρχαν ενοικιαστήρια. Κάτω από τις παρόδιες στοές, στις γωνίες, στριμώχνονταν άστεγοι και άνθρωποι εξαρτημένοι από ουσίες. Στις καθέτους υπήρχαν παντού αλλοδαποί και πόρνες. Πέντε χρόνια μετά όλα είχαν αλλάξει. Η οικονομική κρίση οδήγησε το κέντρο της Αθήνας σε υποβάθμιση και σε εξαθλίωση.

Έφτασα στο Πολυτεχνείο. Πήγα στα έδρανα του Γκίνη, στο αίθριο του Αβέρωφ, στο καμαρίνι που δούλευα τη διπλωματική μου στο Μπουμπουλίνας, είδα παλιούς καθηγητές και χάζεψα παρέες φοιτητών που έμοιαζαν με τη δική μου. Τότε συνειδητοποίησα πως όσο και αν υποβαθμιστεί μια περιοχή πάντα μέσα της θα κρύβεται μια όαση, μια μαγιά, η οποία μπορεί να αλλάξει την Ελλάδα, να ανατρέψει την ασχήμια και να φέρει πραγματικά την ανάπτυξη. Η μόρφωση, η καλλιέργεια, οι ανθρώπινες σχέσεις και οι αξίες δεν χάνονται, δεν επηρεάζονται από αυτά που υπάρχουν γύρω. Η κατάρρευση της οικονομίας δεν μπορεί να ακυρώσει την αξία της μόρφωσης και ίσως η ίδια η οικονομική κρίση είναι μια ευκαιρία να λάμψουν τα πραγματικά σημαντικά και ουσιώδη για τον άνθρωπο. Ίσως ήρθε η ώρα να αναμετρηθούν τα χρήματα με τα ιδανικά και να φανεί η πραγματική αξία του καθενός. Ίσως ήρθε η ώρα να καταλάβουμε πως θεοποιήσαμε τα χρήματα και ξεχάσαμε τον πραγματικό Θεό. Ο καταναλωτισμός μας έφερνε τόσο μεγάλη ευφορία που ξεχάσαμε τι είναι καλό για την ψυχή μας.

Έφυγα με μια πικρή γεύση και με μια αισιόδοξη σκέψη. Ναι, αυτή τη στιγμή το κέντρο δεν θυμίζει Ελλάδα. Οι Έλληνες είναι κατηφείς και ανησυχούν για το μέλλον. Η οικονομία, η υγεία, η παιδεία, οι βασικοί δηλαδή τομείς ενός κράτους βρίσκονται στη χειρότερη κατάσταση μετά τη Μεταπολίτευση. Τα δημόσια έργα έχουν σταματήσει, τα νοσοκομεία, υπολειτουργούν, τα σχολεία δεν έχουν βιβλία, οι εκκλησίες είναι άδειες. Πρόκειται όχι μόνο για κρίση οικονομική αλλά και κοινωνική και ηθική και πολιτιστική. Όλα έχουν ισοπεδωθεί. Όχι όμως και η ελπίδα. Οι Έλληνες πέρασαν δύσκολες καταστάσεις. Ήρθαν από την κατεστραμμένη Σμύρνη και έφτιαξαν και πάλι πολιτισμό. Άντεξαν την Τουρκοκρατία, την Κατοχή, επιβίωσαν μέσα από Εμφυλίους Πολέμους, πολέμησαν στα βουνά και βγήκαν νικητές. Όρθωσαν το ανάστημά τους και έδιωξαν τους κατακτητές. Στην Ελλάδα γεννήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Ο ελληνικός πολιτισμός έδωσε τα φώτα του σε ολόκληρη την Ευρώπη. Εκείνοι μας οφείλουν, όχι εμείς. Με πόση επιμονή συνεχίζουν να εκθέτουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα στα μουσεία τους !!! Με πόση λαχτάρα έρχονται κάθε καλοκαίρι στα ελληνικά νησιά για να απολαύσουν τον ήλιο και τη θάλασσα !!! Η Ελλάδα έχει μια σπάνια φυσική ομορφιά, μια μεγάλη ιστορία και οι Έλληνες μια μεγάλη καρδιά, και αυτά είναι πολύ πιο σημαντικά από οποιαδήποτε οικονομική συμφωνία.

 

 

                                               Ε ύ η    Π α π α σ τ ε ρ γ ί ου

                                                                                                                              Αρχιτέκτων Μηχανικός Ε.Μ.Π.

No related posts.

Category: Η φωνή σου

About the Author



View Author Profile

Comments (0)

Trackback URL | Comments RSS Feed

There are no comments yet. Why not be the first to speak your mind.

Go Ahead, Speak Your Mind




If you want a picture to show with your comment, go get a Gravatar.